Hissiyat

Duygularımızın taa en içten hissedilmesi yanlış mıdır? Umursamaz bazen de çekilmez olmak varken neden duygularımızı içimizde yaşatmak isteriz? Bilmiyorum... Belki de çok değer verdiğimizden... Aynı duyguları paylaşmak mutluluk doğurur ya da farklı anlarda aynı şeyleri hissetmek, bir bağ varsa o bağın sağlam olduğundandır.Peki, biri mutlu diğeri mutsuzken ne hissedilmesi gerekir? Yine de yaşamalı mıyızdır? Mutluysak çok mutlu, üzgünken çok mu üzgün olmalıyız? Keşke bunun bir ortası olsa... Nasılsın duygusuna idare eder denmesi gibi duygularımızı da idare edebilsek... Severken çok sevmesek, özlerken, ağlarken, mutsuzken hemen toparlanabilsek... Bu duyguları yaşarken tek olmadığımızı varsayarsak, ne yanımızdakinin aynı şeyleri hissetmesi mümkündür ne de bizi tüm kalbiyle anlayabilmesi... Bu yüzden çoğu kişiyle anlaşmazlıklar, kırgınlıklar yaşamamız normaldir. Anormal olan bunu özümseyememektir. Çünkü ne kadar hayır desek de herkes birgün duygularının esiri olur. Arkadaşlarımıza, ailemize istemediğimiz şekilde davranmamızın sebebi budur. Ama her ne olursa olsun herkes birbirini anlarsa o zaman ne öfke kalır ne sevgi... Her şey monotonlaşır.